İnsan anne karnından dünya pazarına gözünü açtığı andan itibaren gözlemlemeye başlar dünya ve içindekileri. Önce anne, babasını sonra içinde oturduğu evi, eşyaları, zaman geçtikçe bitkileri, hayvanları gözlemler. Güler, ağlar sonra güldüklerine ağlar insan bir ömür. Tekdüze bir hayatı yoktur biz insanların. Bazen kendisini gökyüzünün ötesinde hisseder bazen yerin yedi kat altında. Medcezirli bir hayata sahip biz insanlar. Düşe kalka yürür bu zorlu hayat yolunu. Bazen mutluluğu, huzuru bazen de üzüntü, gam, kederi kuşanır zayıf bünyesine son nefese kadar biz insanlar.
Hayat yolunda yürürken görür ki insan, ne hayvanlardan ne de bitkilerden büyük zararlar gelmez. Canını acıtmazsan sana zararı dokunmaz hiçbir hayvanın. Geçip gider sessizce senin yanından. Ama İnsan öyle mi durup dururken kin ve nefretle besler kendini, sokar seni, intikamı büyük olur. Çok zalim ve nankördür biz insanlar nerde ne yapacağın kestiremezsin. Bir anda kırar döker, yakar yıkar; bin bir emekle kurulmuş bir vatanı bir anda bomba yağmuruna tutup yerle yeksan eder. Bin bir türlü faydası olan bir ormanı bir anda küle dönüştürür. En büyük zarar, stres, sıkıntı insanlardan gelir. Özellikle de en yakın aile bireylerinden, akrabalarından, dostlarından, mesai arkadaşlarından gelir. Dünya kuruldu kurulalı düzen böyledir değişmez. İnsan insanla imtihan olur ve en zorlu, çileli imtihanlar yakınlardan gelir. Seni en çok bilen, tanıyan, aynı sofrada yemek yediğin, çay içtiğin oturup kalktığın insanlardan.
Rabbimizin ayetinin ifadesiyle insan bir yönüyle meleklerden üstün, bir yönüyle hayvandan daha aşağı. En mükemmel, eşref-i mahlûkat olarak yaratılan insan; aklını, nefsini, öfkesini, sevgisini, kazanımlarını doğru yere yönlendirirse meleklerden daha üstün oluyor. Bedava verilen imkânları yanlış yöne kanalize eder, narsist, hazcı yaşar, Hakka ve halka hizmetten geri durursa hayvandan daha aşağı oluyor. Yani hayvanlar gibi yiyip içiyor, üreme yoluyla neslini devam ettiriyor, edep hayâ sınırlarını hakkıyla gözetmiyor.
Şu rüya gibi rüzgâr gibi şimşeğin çakması, suyun akması gibi hızlı geçen zaman değirmeninde İnsan olarak var olmak, yaşamak, nefes alıp vermek güzel; fakat ve amaları olmasa…
Yaşamak güzel; ama biz insanların maskeli yüzleri olmasa…
Yaşamak güzel; ama biz insanların uzun süre devam eden kini, nefreti olmasa…
Yaşamak güzel; ama ekranlar ahlaksızlık ve lağım akıtmayı bıraksa…
Yaşamak güzel; ama özümüzde ve zihnimizde ayrık otları barınmasa…
Yaşamak güzel; ama biz insanların yersiz öfkesi olmasa…
Yaşamak güzel; ama biz insanların açgözlülüğü ve hırsı olmasa…
Yaşamak güzel; ama biz insanların hakkaniyetten ayrılması olmasa…
Yaşamak güzel; ama biz insanların kibri, kıskançlığı, süi zannı olmasa…
Yaşamak güzel; ama güçlünün güçsüze zulmü olmasa…
Yaşamak güzel; ama biz insanların cahilliği, ayrılığı, aceleciliği, katı kalpliliği olmasa…
Yaşamak güzel; ama biz insanların övgü ve takdire hayranlığı eleştiriye, gölge düşürmese…
Burası cennet değil ki her şey güzel olsun diye düşünüyor bazen insan. Yine de biz insanların bir gün düzelme, uslanma umudunun eyleme dönüşmesi dünyayı güzelleştirecek; ama, fakatları ortadan kaldıracaktır.
Yine de biz gelecek hakkında hüsnü zannımızı koruyarak, tüm yaratılmışı kucaklayarak Üstün Dökmen’in “Selam” şiirine kulak verelim:
Yola çıkınca her sabah,
Bulutlara selam ver.
Taşlara, kuşlara,
Atlara, otlara,
İnsanlara selam ver.
Ne görürsen selam ver.
Sonra çıkarıp cebinden aynanı
Bir selam da kendine ver.
Hatırın kalmasın el gün yanında
Bu dünyada sen de varsın!
Üleştir dostluğunu varlığa,
Bir kısmı seni de sarsın.
Ali Altaylı
