Yeni sapkın dünya düzenin öngördüğü insan modeli şöyledir: Haz, zevk çok, hak kavgası çok, bireysel çıkar, bencillik çok, konfor çok, gösteriş çok; sorumluluk yok, ahlak yok, fedakârlık yok, sabır yok, vefa yok, akrabalık bağları yok.
*
Bizim hafife alıp tepeden baktığımızı, Allah (cc) ciddiye alıyordur, nereden biliyoruz. O yüzden herkes kendimizden üstün bilmeli “herkes buğday ben saman,” diyebilmeliyiz. Güzel, olgun insan haddini, sınırını, sonluluğunu bilir ve taşkın egosunu frenler. Her geceyi Kadir, her gördüğünü Hızır bil, Harabat ehline hor bakma zâkir /Defineye mâlik viraneler var, dememişler mi?
*
Bazen kendimizi o kadar kutsuyoruz, zırhlara hapsediyoruz ki, bizi bir melek eleştirse eksiğimizi söylese ondan kaçıyor; şeytan bizi takdir etse “var mı senin gibi dese” meleği tahtından indirip şeytanı meleğin tahtına oturtmakta hiç tereddüt etmiyoruz. Yanlışımı söyleyen yanlış yüzü görmesin, diyebilmek aşkın bir ruh gerektirse gerek.
*
Niye yazıyorsun, yazmak karın mı doyuruyor, ülkemizde diyorlar. Ben de şöyle cevap veriyorum: Bir cümlede, bir görüntüde, bir konuşmada zihnimde oluşan düşünceleri tutmak için yazıyorum. Yazmadığım takdirde başıma konan o talih kuşunun bir anda beni terk edeceği için endişeleniyorum. Yazmamın sebebi aşka varan tutku, biraz dert, daha güzel bir birey, aile, toplum, dünya.
*
Size karşı geçmiş zamanlardan bugüne kadar muhabbet, hüsnü zan duymamış, iyi niyet beslememiş, her zaman mermisi tüfeğinin ucunda takılı duran insanlarla uzun süre dostluk kuramazsınız, sağlık bir iletişim gerçekleştiremezsiniz. Mermisinin ucu her daim size yönelmiş insanların ne yapacağı belli olmaz. Sizi ya korkutur ya yaralar ya da öldürür.
*
Çalışmaya, üretmeye, okumaya, araştırmaya yemek, içmek, hava, su gibi ihtiyaç duymadığımız takdirde istenilen seviyede kaliteli bir birey olarak, insanlığa katkı sunmamız imkânsızdır.
*
Bir gence, kitap okumayı seviyor musun, dedim. Genç şöyle cevap verdi: Ben zaten okuldan kitap okumamak için ayrıldım, dedi. Ben de gökyüzünde güneş olmasa ne olur, dedim. Karanlık olur her yer, dedi. İşte insanda da kitap olmazsa iç dünyasını karanlık kaplar, dedim. Dış dünyamızı güneş aydınlatır, iç dünyamızı kitaplar.
*
Biz insanları üçe ayırabiliriz. Birinci gruba girenler meleklerden daha üstün. Az bulunan, değeri öldükten sonra daha iyi anlaşılan küçük bir grup. İkinci grup melek, hayvan karışımı bir grup. Birinci gruptan daha çok, ortada olan kafası karışık, tercihi noktasında net olmayan kalp ve nefsin çatıştığı bir grup. Üçüncü grup en çok bulunan hayvandan aşağı bir grup. Sadece hazları, konforu, midesi için yaşar ve ölürler.
*
Bir çocuk için en değerli anı, anne babasını anlaşıyor olarak görmek, sevgi, saygı ve muhabbetle yoğrulmuş bir yuvadır, denilir. Çocuğun psikolojik dayanıklılığının temeli ailede atılır. Bir anne babanın ilk görevi evde huzura, dinginliğe, sevgi ve muhabbete yatırım yapmaktır. Peki, evlerinde sık sık kedi köpek gibi birbiriyle güç savaşına girerek çocukların psikolojisini istemeden de olsa bozan çiftler, yılda bir çocuklarıyla gittikleri tatilde anı biriktirdiklerini mi zannediyorlar? Çocuklar için en güzel anı, her bir bireyin vazgeçilmez olduğu, huzurlu aile yuvasıdır.
*
Yaptığı işin üzerinde pervane olmayanlar kısa vadede kazanmış gibi görünse de uzun vadede kaybedecek. Ne iş yapıyorsan daha iyi, dürüst ve ahlaklı bir şekilde yapmaya çalış. Her gün kafa yor. Tembellik, monotonluk, konfor çürütür. Harekete geç, ölü toprağını üzerinden at. Yoksa gelecek günler hiç kimseye yeşil ışık yakmayacaktır.
*
Bizim, canımızın istediği İslam’ı değil de Allah ve Resulünün istediği İslam’ı yaşamaya önce kendimizden sonra da aile bireylerimizden başlamadığımız takdirde toplumun istenilen kıvama gelmesi düşünülemez. Herkes bir başkasında bir bozulma, yanlış görüyor; ya kendimizdeki, evimizdeki, işimizdeki bozulmalar… Her birimiz kendine çeki düzen verse dünya düzene girecek, huzur bulacak.
ALİ ALTAYLI
