MEHMET AKİF ERSOY-ÖZRÜMÜZ BÜYÜK
İnananlara sarılın maneviyatınıza dedin.
Biz kapıldık batı kültürünün cazibelerine.
Gençliğe kökünüze sırt çevirmeyin, dedin.
Gençlik ecdadının mirasına balta vurdu.
Sözümüzde duramadık özrümüz büyük üstat!
Çalış, durma, koş, bağır, haykır dedin!
Biz yattıkça yattık hem de beğendik yerimizi.
Teknolojiyi amaç için araç olarak kullanın, dedin.
Biz amacı unuttuk, aracı ilahlaştırdık.
Sana layık bir model olamadık özrümüz büyük üstat!
Ağlarım, ağlatamam, hissederim, söyleyemem, dedin.
Biz ağlamadık, ağlattık; gerçekleri eğdik, büktük.
Dolaş da yırtıcı aslan kesil be hey miskin, dedin!
Engelleri aşamadık, kötürüm tilki olmaya razı olduk.
Dürüstlük can çekişir oldu özrümüz büyük üstat!
Bir insan öldü mü ondan kalacak şey eseri, dedin.
Biz eser de bırakamadık, konuşmaya değer iş de yapamadık.
Feryadı bırak kendine gel; çünkü zaman dar, dedin.
Silkinip kendimize gelemedik; uyutulduk, uyuşturulduk.
Dinimizi dünyamızdan uzaklaştırdık özrümüz büyük üstat!
Hapishaneleri, kafeleri, kahvehaneleri doldurduk.
Kütüphaneleri, camileri, misafirhaneleri boşalttık.
Sevgisizlik ve çıkarcılık tohumu ektik caddelere sokaklara.
Çabuk yeşerdi tohumlar sokaklarda caddelerde bin bir yerde.
Yanık ve duyarlı bir yürekten uzağız, özrümüz büyük üstat!
ALİ ALTAYLI
