Anladım ki; bu dünyada insanların işine yaradığın, onların havuzuna, çıkarına su taşıdığın sürece iyisin, artık ben bundan sonra kendi gelecek havuzuma su taşıyacağım dediğiniz an sizden kötüsü olmaz. Farkındalığımın, tecrübemin az olduğu, çoğu şeyden habersiz geçen günlerimi anımsıyorum. Çoğu insanın işine yaradığım, her şeye olur, evet, hay hay, başüstüne dediğim günleri hatırlıyorum. O zaman bana çok iyi bir insansın denilirdi. Yıllar geçti zorlu hayat yolculuğu, kitaplar, ticaret bir şeyleri zorla öğretti. Artık hayır, olmaz diyebiliyorum. Şimdilerde çok kötüyüm; çünkü çoğu kimsenin işine yaramıyorum.
Anladım ki; 21. Yüzyılda Afrika’nın birden çok köyünde su yok, bayanlar ve çocuklar su doldurmak için dört beş saatlik yolu yürüyerek gidip geliyorlar. Elektrik yok, market yok, doğru dürüst oturacakları ev yok, yokluk çok, imkânsızlık diz boyu. Çocuklar çikolata nedir bilmiyor. Nimet, bolluk içerisinde yüzen bizler, hala mutsuz, huzursuz, şükürsüz, biriktirme yığma, gösteriş benlik telaşı içerisinde günlerimiz geçiyor. Afrika’daki çocuklar ve insanlar yokluk içerisinde gönül, içtenlik zenginliğini yaşarken biz bolluk içerisinde mutsuz ve doyumsuzuz.
Anladım ki; eğer babanız babasından ilgi ve sevgi görmemişse hatta şiddet görmüşse size miras kalan babanızın geçmiş sorunlu yaşanmışlıkları kalıyor. Yani babasından, merhamet, şefkat, ilgi, sevgi görmeyen baba, çocuklarına ilgi ve sevgi göstermede başarısız oluyor. Eğer babanız babasından ciddi şiddet görmüşse size de şiddet ve küfür miras kalacaktır. Suçlu kim, deden, onun babası, onun babası. Kader deriz; ama aslında mıknatıs gibi çeker günümüz geçmişi.
Anladım ki; ev hayatı bizim dünyadaki Cennetimiz. Eğer evimizin dünyadaki Cennetimiz olarak kalmasını istiyorsak evde şikâyet yerine şükrü, ekrandaki çirkin görüntüler yerine, bilinçli, ahlaklı kullanmayı, eşimiz ve çocuklarımızla namaz kılıp Kuran-ı Kerim okumayı, dedikodu etmek yerine Rabbimizi zikretmeyi, görüp konuştuğumuz, iletişim içinde olduğumuz kişiler hakkında güzel, hayırlı konuşmayı çoğaltmalıyız. Yoksa evimizde huzur olmaz, ayrışmalar, kavgalar, huzursuzluklar baş gösterir, çocuklar yetişmez, gelecekte dikiş tutturamazlar.
Anladım ki; insanlar da gece ve gündüz, kış ve bahar, gül ve diken, demir ve pamuk gibi iyi olan da var, iyi olma adayı olan insan da. Bazılarımız gece gibi kin, nefret, intikam, kıskançlık, kibir, kötü alışkanlıklar, gösteriş hastalığının kurbanı olmuş ya da bir şekilde bataklığa düşürülmüş. Bize düşen, ilk önce gündüz, güneş, bahar, gül olmak… Sonra da ben bu insanlık için ne yapabilirim diyerek kafa yormak, iyi niyet sahibi olmak, dua etmek, dert etmek, çok çalışmak.
Anladım ki; konfor, rahatlık bizi çürütüyor. Eylemsiz, hareketsiz bir yaşam kabirdekilerden farkımızı azaltıyor. Aksiyon, hareket, canlılık, çalışmak, üretmek beyni tefekkürle düşünceyle beslemek, sabah erken kalkıp ekmek parası için yolda olmak, musibetlerle imtihan olmak, cevabını bulmakta zorlandığımız sorular, bütün maddi imkânlarımıza, çok iyi işleyen aklımızın varlığına rağmen içinden bir türlü çıkamadığımız sorunlar bizi canlı, diri, güçlü farkındalı kılıyor.
Anladım ki; hiçbir inek çok süt veriyorum, hiçbir karınca kilomdan büyük buğdayları taşıyorum, hiçbir arı çok iyi bal veriyorum, hiçbir ağaç diğer ağaçlara sizden daha kaliteli meyve veriyorum diye kâinattaki arkadaşlarına hava atmaz. Tek iş yapar, en iyisini yapar; birden çok işe heves etmez. Biz insanlar ise kendimizde gördüğümüz başarıyı, imkânı, kazanımı, nimeti anlatır karşıdaki kişinin mutsuz olmasına neden olur, büyüklenir, çok işte çırak olur, bir işte usta olmayız. Söyleyin kim daha akıllı hayvanlar mı biz mi?
