Katıldığım nikâh töreninde nikâh memuru, bütün adaylara olduğu gibi uzun bir yolculuğa çıkacak heyecanlı bu adaylara da şahitlerin ve misafirlerin önünde şöyle seslendi:
“ İyi günde, kötü günde hastalıkta ve sağlıkta sayın “y” “x”i eşin olarak kabul ediyor musun?”
(Yüksek sesle) Evet.
Yine damada hitaben “ İyi günde, kötü günde hastalıkta ve sağlıkta sayın “x” “y” yi eşin olarak kabul ediyor musun?”
(Yüksek sesle) Evet
Şahitlere dönerek şahitlik ediyor musunuz?
Evet, ediyorum.
Evet, ediyorum.
Nikâh memuru bu evetlerin arkasından çiftleri şahitlerin ve misafirlerin huzurunda karı- koca ilan etti ve evlilik cüzdanını gelin hanıma verdi.
(Evlilik cüzdanı niçin hep geline verilir, nedenini bilen var mı?)
Alkış, alkış, alkış.
Genellikle çiftler resmi nikâhtan sonra imam nikâhı kıyarlar ve evliklerini ilan ederler.
Aynı zamanda önce birbirlerine, anne ve babalarına, eş dost akrabalarına (iyi günde, kötü günde hastalıkta ve sağlıkta birbirlerini bırakmayacaklarına) söz verirler.
Yani çorba kaynarken her şey güzelken işler rayında giderken güçlü ve kuvvetliyken güzel ve yakışıklıyken tatil ve dışarda yemek yemeler tam istediğimiz gibiyken değil, işler bir anda tersine gittiği zamanda yanında olmak.
“Kadın darlıkta, adam varlıkta belli olur” veya “Erkek varlıkta, kadın yoklukta belli olur” der atalarımız.
Ülkemizde ne yazık ki bir anda zenginlikle tanışan ve önce eşini gözden çıkaran, aldatan, yuvasını yıkan çocuk babaları yok değil.
Aynı zamanda kocası eski varlığını ve herhangi bir hastalık nedeniyle eski güç ve kuvvetini kay betiği için kocasını evden uzaklaştırıp boşanma davası açanlar yok değil.
Sonra yine bulundukları belediyeye başvururlar ve nikâh memuru önünde şahitlerin ve katılımcıların huzurunda bu evliliğe sadık kalacaklarına söz verirler, birlikteliklerini resmileştirirler.
Yani resmi olarak birbirlerine söz verirler. Bu evliliği yürüteceklerine en küçük bir meselede “ben artık oynamıyorum, bu oyundan sıkıldım” mızıkçılığına kapı aralamamak ve haklarını korumak için resmi makamlar eliyle yolculuklarını bir ömür devam ettirme kararını gönüllü alırlar.
Ailelerin, çiftlerin büyük bir maddi yükün altına girerek şevkli bir umutla başladıkları bu yolculuk, ilk beş senede sabırsızlık, şükürsüzlük, vefasızlık, kabullenememe, takdire rıza gösterememe, senin annen gelmesin benim annem gelsin ya da sizinkiler gelmesin bizimkiler gelsin, sen bana böyle söz vermemiştin, “ben artık oynamıyorum, bu oyundan sıkıldım” mızıkçılığı yüzünden istenmeyen bir yöne savrulmaktadır.
“Türkiye İstatistikleri: TÜİK verilerine göre, gerçekleşen tüm boşanmaların yaklaşık üçte biri (yaklaşık %34 – %36) evliliğin ilk beş yılı içinde sonuçlanmaktadır. İlk on yılı kapsadığında ise bu oran yarıdan fazlaya (%55 – %60) çıkmaktadır.
”Daha sonra ve en son çiftler bir din görevlisinin önünde şahitlerin huzurunda imam nikâhlarını kıyarlar. Cinsel birlikteliğin meşru kılınması, sadakat ve aile kurumunu toplum içinde görünür kılınması, evlilikle birlikte tarafların birbirlerine karşı birtakım sorumlulukları, mehir gibi manevi güvence altına almak amacıyla imam nikâhı kıyılır.
Aslında gelin ve damat imam nikâhını gönüllü kıydırarak şunları söylemek isterler.
Bizim hayatımızda ne modanın ne de başka hayat tarzlarının etkisi olmayacak. Allah (cc) ve Resulü (sav) ne derse ona göre yaşamak istiyoruz.
Evimizden ne senin dediğin olsun ne de benim, ne seninkilerin ne de benimkilerin dediği olsun, dinimiz ne derse o olsun.
Birlikteliğimiz geçici dünya hayatı için değil, sonsuzluk hayatını kazanmak için bir vesile olsun.
Hiçbir karşılaşma, buluşma dünyada tesadüf değil; madem seni Rabbim benim karşıma çıkardı, “gülün de hoş dikenin de” diyerek sevgi, saygı, sadakat, sorumluluk şuuru, tevekkül ve dua ile Rablerinin kendi haklarındaki palanına güvenirler.
Eğer gelin ve damat evliliklerini bu minvalde yürütürlerse bu zorlu yolculukta Rablerinin yardımını celbederler. Yoksa yardımsız kalırlar ve önceki sevgi ve saygı depoları zamanla boşalmaya başlar.
Enfâl Suresi 63 ayetinde Rabbimiz şöyle buyurur:
“Sen yeryüzünde bulunan her şeyi verseydin, yine onların gönüllerini birleştiremezdin, fakat Allah onların aralarını bulup kalplerini kaynaştırdı. Çünkü O, mutlak galiptir, hikmet sahibidir.”
Bu kaynaşmayı beslemek yeni evlenen çiftlerin ve bizlerin en birinci görevidir, dünya saadetinin ve ahiret kazancının olmazsa olmazıdır.
Birkaç gün önce torunları için alışverişe çıkan dede, oğlum olan çocuklara oluyor, anne baba bir şekilde yolunu buluyor, demişti.
Evet, dedemizin dediği gibi olan çocuklara oluyor ve o çocukların psikolojisi bozuk, sevgi merhamet ve güvenden yoksun olarak topluma katılması bir anne baba için hem dünyada hem ukbada kayıp sebebi olsa gerek.
Aslında çiftler hem kendi aralarındaki iletişim, buluşma ve görüşmelerde hem resmi ve imam nikâhında birbirlerini, çocuklarını asla ve asla yüz üstü bırakmayacaklarına birbirlerine sadık kalacaklarına söz verirler.
Bu söze sadık kalanlara ve asla unutmayanlara selam olsun.
Evlilik cüzdanı kime verilirse verilsin çok da önemli olmasa gerek; ama önemli olan o cüzdanı büyük bir coşku ve sevinçle alan elin, tutan parmakların boşanmak için imzaya tutkulu ve arzulu olmamasıdır.
ALİ ALTAYLI
