Bu dünyada herkesin bir ineği var, bir türlü kesmeyi başaramadığı. Herkesin bir derdi var durur içerisinde, diyor ya şarkıcı. Onun gibi bir şey. Hemen hemen hepimizin kalbinde saklı duran bir inek sevgisi var ve bu sevgi, Rabbimizin önüne geçiyor. Herkesin ineğinin rengi farklı.
*
Kaçtığımız kovaladığımızdır, derdi bir hocamız. Neden kaçıyoruz, neyi kovalıyoruz hiç düşündük mü? Günler, haftalar, aylar çok hızlı bir şekilde yer değiştirirken neyin peşinde, neyi kovalıyor insanlık? Bu kovalamaca kaybettikleri neler? Kendisi, ruhu, dinginliği, özü, doğallığı.
*
Sevmişimdir hep içi dışı bir doğal insanları. Kalbinin güzelliği dilinde hayat bulanları. Zihninin temizliği gözünde güneş olanları. Yapmacık bir insan, nasıl gönül yapacak; nasıl dünyaya iyilik tohumları ekecek, güven verecek? Özü, sözü, zihni temiz insanlar ne de çok kıymetli.
*
Biz insanları ikiye ayırabiliriz: Üretenler ve tembeller olarak. Üretenlerin zihni, eli, kolu, ayağı çalışır her daim. Aylakların ise sadece dili. Dünyanın üzerinde taşımaktan sıkıldığı iki insan tipi tembeller ve zalimlerdir. Tembeller, sorun üretir; zalimler ise yakar, yıkar.
*
Zihin ve gönül denizimdeki fırtınalar yerini yavaş yavaş sessizliğe ve fırtına sonrası açan güneşe bıraktı. Üç gün, beş gün, on gün belki daha fazla bilinmez; bildiğimiz tek şey varsa bir an önce sörf yapmayı öğrenmeye çalışmak; çünkü bu dünya denizinin dalgası, fırtınası bitmez.
*
Bugün cuma namazında yaşantısı sözünü doğrulayan vaiz şöyle dedi: Siz insanlara hangi nazarla bakarsanız Allah (cc) da size o nazarla bakar. Siz kin, nefret, buğz, haset ile bakarsanız aynısını; sevgi, şefkat, merhamet, gıpta ile bakarsanız da aynı karşılığı alırsınız, Hak’tan.
*
Yine değerli hocamız cuma vaazında şöyle dedi: Niçin birden çok defa dua ediyoruz ama yağmur yağmıyor? Allah (cc) dua edin cevap vereyim, diyor. En önemli sebebi midemize giren lokmalar ve akrabalarımız ile sevgi ve dayanışmamızın iyi olmamasıdır. Rahmet, sevginin olduğu yerdedir.
*
Değerli hocamız, vaazında siz bir insanın elinden tutarsanız Allah da sizin elinizden tutar, dedi. Bu söz, yüce ruhlu bir âlimin sözünü zihnimde canlandırdı: Onlar cennete, siz cennete; onlar cehenneme, siz cehenneme. Dertleri en ulvisi başkalarının hayatına dokunabilmektir.
*
Eşyaların belirli bir ederi var, satışı kolay olabilmesi için uygun fiyata vermen gerekir. Ne çok fazla ne de çok az. Aslında biz insanlar da eşyalara benzer; değerinden fazla ilgi, sevgi, saygı dostlarımızı bizden uzaklaştırır; o insanla aynı yolu yürümek de zorlaşır. Değer de kararında güzel.
*
Allah’ın erkeğe verdiği özgürlüğü elinden geldiğince kısıtlayarak erkekleri de gözlerinin önünde olan bir kafese hapsederek kendilerine de Allah’ın vermediği özgürlüğü kullanma hakkı oluşturarak yaşamak isteyen ne de çok kadın var imtihanlarla dolu, üzüm tanesi çok az; tokadı pek çok şu fani diyarda.
*
Rabbimizin emrindeki gökyüzü nazlandıkça nazlanıyor. Yeryüzü yağmura hasret,acaba her bir taneme müştak toprakla buluşsam mı diye? Şükürsüzlük, azgınlık, ahlaksızlık olmasaydı yeryüzünde işim ne kadar da kolay olurdu. İnsanlar kendi elleriyle kendilerine gelecek rahmeti kesiyor.
*
Bu dünya sınanma yeridir. Sınanma ise en hassas olduğumuz yerden olur. İnsan, bu dünyada neyi çok seviyor ve o sevgi Yaratıcısının önüne geçmişse oradan imtihan olur; en sonunda da yaptığı hatanın farkına varır. Fani olan Baki’ye tercih edilirse şefkat, zecr tokadı muhtemeldir.
*
Ben acizim sen kadirsin, ben fakirim sen ganisin, ben alçağım sen âlâsın, diyebilmek enaniyetin kendi vücut ağacımızda filizlenmesini önler. Kibir, edepsizlik, gösteriş, hırs, haset, şükürsüzlük ve ağzımızdan çıkan çirkin sözler belayı üzerimize çeker; bela da benliğimizi kırar, acz ve fakrımızı günceller.
*
Dünya bahçesinde görülebilecek sınırsız güzel gül varken bakışımı kim bozdu? Niçin yüzüm gülmüyor, gönlüm üşüyor, mevsimlerim hep kış? Çocukluğumu, gençliğimi kim çaldı, beynime esaret zincirini kim vurdu? Kader mi yaşadıklarım; yoksa cahillik, fakirlik ve sevgisizliğin ürünü mü?
*
Bir çocuk ya ufku geniş, sevgi ve şefkat dolu bir anne babada ya zihni ve özü gür iyi bir eğitimcide ya da iyi bir çevrede yetişmelidir. Eğer bir çocuk, bu üç noktada şanslıysa kendisine, ailesine, çevresine, ülkesine, dünyaya en büyük katkıyı sunar. Çocuk, verimli topraklarda meyve verir, güneş acar; sel olur, yel olur, derya olur.
*
Bindiğimiz arabaların camından dışarıya her türlü çöpü atmak bizi nasıl rahatsız etmiyor anlayamıyorum. Arabanın camından bir el ve bir poşet görünüyor yerle ve rüzgârla buluşan. Japonlar bu konuda ne kadar da hassas. Kâinatı, doğayı, evreni evlerinden daha temiz tutmak için azami gayret gösteriyorlar. Biz hangi dine mensubuz, onlar hangisine anlamak inan güç?
*
Gökyüzünden yeryüzüne rahmet yağıyor ve eşsiz bir güzelliğe sahip gökyüzü. Neden mi? Çünkü gökyüzü sakinleri tek bir ilaha secde ediyor. Yeryüzünde karışıklık çok, çünkü birden çok ilahı var sakinlerinin. İlahlarımız saymakla bitmez: El âlem, şan şöhret, mal mülk, sim ü zer, makam mevki, kadın erkek, konfor vb.
*
Bir ailede anne şefkat ve merhametin, baba ciddiyet ve otoritenin kaynağıdır. Eğer bir evde kadın, erkeğinden dominant olur; onun otoritesini tanımaz ise o evde çocuklar başına buyruk yetişir. Günümüzde hiçbir kısıtlamayı kolay kolay kabul etmeyen çocuklar, nasıl çoğaldı sizce?
ALİ ALTAYLI
